Po raz kolejny dziękuję za trzymanie kciuków. Oczywiście, zadzwonią jutro. Uwielbiam to. Nie wiem, jak wypadałam, trudno powiedzieć. Z panią szefową miło mi się rozmawiało. Wydała z siebie entuzjastyczne fajnie, podoba mi się po przeczytaniu mojego maila do niezadowolonego klienta. Panu też się podobało, ale on jakiś dziwny. Czułam się nieswojo rozmawiając z nim. Mam jeszcze jedną konkurentkę, która wparowała (dosłownie) wprost do biura o 11:15, a umówili się z nią na 11:30. Nie wiem więc, czy uznają to jako plus, ze przyszła przed czasem, czy może dojdą do wniosku, że jest zbytnio nadgorliwa. Oby to drugie. :P

Po wszystkim poszłam się odprężyć do Ogrodu Japońskiego. Taki miałam przynajmniej zamiar... W maju byłam tam z T., który obiecał, że zabierze mnie tutaj jesienią, gdy jest mniej ludzi i jest o wiele piękniej. I rzeczywiście. Cisza, spokój, i te kolory – niesamowite! Ale gdy tam weszłam, momentalnie wybuchłam płaczem. I siedziałam na kamieniu, potem na ławce, na której siedziałam z nim, i ryczałam. Głupie, wiem. Ale nie mogłam się powstrzymać. Poczułam się tak beznadziejnie. Ludzie, choć niewielu na szczęście ich tam było, się na mnie gapili, a ja miałam to gdzieś. Na dodatek trafiłam na młodą parę, robiącą sobie ślubne zdjęcia, więc do dodatkowo spotęgowało moje fatalne samopoczucie. Szczęście, że wokół mnie pływało mnóstwo nartników, które ślizgając się jak szalone po powierzchni wody, przywróciły mi lekki uśmiech.

No nic, nie będę się już tym wszystkim dręczyć, choć wciąż jest mi smutno. Ale jutro jest nowy dzień i 40 milionów w Totka. Oj, już ja wiem, co bym z nimi zrobiła...

Tymczasem TUTAJ fotki ze spaceru, robione telefonem, ale naprawdę się starałam. :)