Jak tylko kawa ląduje w twoim żołądku zaczyna się ogólne poruszenie. Idee ożywają, pojawiają się uśmiechy, zapełnia się papier. Kawa to twój sprzymierzeniec w batalii pisarskiej – Honoriusz Balzac .

Tak. Kawa to mój sojusznik. Zwłaszcza po ciężkich, bezsensownych nocach, jak ta miniona. Kolejna z rzędu. Nie wiem, co się ze mną dzieje. Z dużo myślę. O braku pracy i nieudolnych próbach jej znalezienia. O przerwanych studiach, na które chciałabym wrócić. Brakuje mi zajęcia, obowiązków, którymi mogłabym wypełnić dłużący się czas.

Kiedy byłam małą dziewczynką, wyobrażałam sobie, że w tym wieku będę już prawdziwie dorosła – zamężna, z poważną pracą i przynajmniej jednym dzieckiem. Tymczasem ja sama wciąż chwilami czuję się jak dziecko, które potrzebuje opieki i prowadzenia za rękę. Tyle, że ja nie chcę. Chciałabym wiele zmienić w swoim życiu, ale nie wiem, od której strony to ugryźć. Tutaj muszę odpowiedzieć na pytanie: co chcę dalej robić, czym się zająć? Gdy już znajdę odpowiedź, more reszta się nieco wyklaruje.

Pamiętam zdanie z jakiegoś filmu: Zastanów się, co lubisz robić, a potem zacznij to robić. Ale życie to nie film...

I mam dylemat w wyborze imienia dla nowej szczurki:



To ta niebieska. Jest tak malutka, że mieści się w dłoni. :) I odważna, sama wskakuje na rękę!

To co, pomożecie z wyborem imienia? ;)